kaldırımlar

Adolphe köprüsü (Lüksemburgça: Adolphe-Bréck, Fransızca: Pont Adolphe, Almanca: Adolphe-Brücke) Lüksemburg’un simgelerinden bir tanesi. Pétrusse üzerindeki 1900 yılında inşasına başlanmış olan bu köprü tren garını şehir merkezine bağlamaktadır. Lüksemburg’lular için bağımsızlığı simgelemekte olan köprü Fransız Paul Séjourné ve Lüksemburg’lu Paul Rodange tarafından yapılmış.

İzmirliler için Sevinç’in önünde buluşmak bir gelenektir. İşte Lüksemburg’dan buluşma noktası manzarası.

Geçen Pazar sabahı Lüksemburg’a geçerek yaklaşık bir saatlik bir şehir turu yaptık. Global ısınma Mart ayında kar kış havası yaşatmıştı bize özellikle Belçika Ardenlerinde. Lüksemburg’da ise tam bir kış güneşi hakimdi. Eksi iki-üç arası gezinen hava sadece eldivenlere rağmen ellerimi değil kulaklarımı, burnumu ve dudaklarımı da dondurdu. Vadiye bakan köprü manzaralı terasta güneş keyfi yapan birisine takıldı gözüm. Fotoğraf makinasını zoomlayarak görüntüledim ve o soğukta o Pazar sabahı 9′da başka işin mi yok senin dedim.

Wikipedia’ya göre Wi-Fi (Wi-fi, WiFi, Wifi, wifi), “Wireless Fidelity” kelimelerinin kısaltması olup kablosuz bağlılık veya kablosuz bağlantı anlamına gelmekte. Wi-Fi dizüstü bilgisayarlar, PDAlar ve diğer taşınabilir cihazların yakınlarındaki kablosuz erişim noktaları aracılığıyla yerel alan ağına bağlanabilmesini sağlar. Geçen Pazar, kısa bir Lüksemburg turu sırasında kaldırımlarda Wi-Fi işareti ile karşılaştım.
Bu arada Türkiye’deki Wi-Fi noktalarını öğrenmek isteyenler Türk wi-fi sitesine tıklayabilir.

İki hafta önce haftasonu için Lüksemburg’a gitmiştim. Belçika’ya, özellikle de Brüksel’e oranla son derece temiz ve düzenli bir şehirdi. Elbette bunda zenginliğin ve ufacık bir ülke olmanın rolü büyük. Daha önce Brüksel’de yaşamış ve benim gibi kaldırımlardaki köpek pisliklerinden çok çekmiş olan bir arkadaşımla bu konularda konuşurken karşıma köpek pisliği çıktığında gülümseyerek fotoğraf makineme sarıldım. Demek ki AB’nin kara para aklama cennetlerinin başında gelen Lüksemburg’da da kaldırımlar kakalanıyormuş.

Hiç keyfim yok. Kırgınım ve kırılganım sararıp kara asfalta düşmüş kuru sararmış bir yaprak gibi…

Az önce içimden gelenleri gözlerim kapalı girdiğim bu blog yazısı bilgisayarımın azizliğine uğrayıp buharlaştı. Tekrar aynı cümleler parmaklarımdan dökülecek mi bilmiyorum. Açıkcası umrumda da değil. Blogumu uzunca bir süredir çok az insan takip ediyor. Türkçe içerik ile sabit bir konu üzerine fotoğraflarımı ve ufak tefek yazılarımı paylaştığım WordPress’de yer alan blogum Türkiye’de var olmayan internet yasası, bu yasalardaki en ufak açığı sinsice kollayan ana amaçları tek renkli pasif bir toplum yaratmak olan kişiliksiz, karanlık, bencil ve kötü insanlar sayesinde Ağustos ayından beri erişim yasağına takılmış durumda.

Mevsimler değişiyor diye yazmıştım az önce ve daha sonra yukarıdaki paragraftaki düşünceler ile bağlamıştım. Şimdi tersi çünkü sinirlerim tepemde. WordPress’e erişim yasağı tıpkı EkşiSözlük’e uygulandığı şekilde hatta daha da vahim bir boyutta uygulandı. Şikayete konu olan bloglar (ki hepsinin ayrı bir alan adı bulunmaktadır) yerine komple yüzbinlerce bloga erişim engellenmiştir. Günler haftaları, haftalar ayları ve an itibari ile mevsimler mevsimleri kovalamaktadır.

Medyada sadece cımbız ile bulunan bir iki haber ile geçiştirilen bu inanılmaz uygulama 1 Kasım’da (bir erteleme olmaması halinde) başlayacak olan davaya kadar ve anlaşılabileceği üzere uzunca bir zaman alacak olan dava sürecinde Türk internet kullanıcıları tarafından kabul edilmiştir. Bu yasağa tepki göstermeyen bizler çok yakın bir gelecekte çok daha büyük sıkıntılar ile karşılacağız. Mevsimler değişse bile bizler yerimizde sayacak hatta dev adımlar ile olanca hızımız ile geriye gideceğiz.