Üç sene önceki gibi yine oturma izni uzatması ile ilgili sorunlar yaşıyorum. Zaman geçmesine rağmen benzer sorunların tekrarlaması sinir bozucu. Bir sürü işin yanına bir de bu konularda uğraşmam gerekiyor. Zaten Türkiye’de ikinci sınıf insan hissine alışığım ama dışarıda da bunu yaşamak, hatta peşpeşe yaşamak çok can sıkıyor, insanı kendine yabancılaştırıyor ve ezikleştiriyor. Göçmenlikten yoruldum desem de bundan hiç bir yerde kaçış yok gibi geliyor…
