Bugün Flamanca sınavımdan sonra 21 gibi eve yöneldim. Tramvay durağının merdivenlerini tırmanırken korna sesleri beni karşıladı. Barrier’de toplanan arabalar trafiği iyice tıkamıştı. Sabah şehri kaplayan gri bulutlar çoktan yerini batmamak da direnen güneşe bırakmıştı. Her nekadar Türkiye’nin maçının henüz yeni başladığını bilsem de acaba diye iç geçirdim ama arabalardan sarkan Portekiz bayraklarını görünce Portekiz’in yine kazandığını anladım. Sevindim normalde son derece sessiz olan sokakların bu şekilde şenlenmesine ve evin yolunu tuttum.
Ve az önce tamamlanan İsviçre Türkiye maçını BBC1′de güzelce takip ettim. Yağmurun altındaki mücadele ve muhteşem bir son on dakika. Ve bilgisayarın başına geçip bugünkü kaldırım maceramı da sahadan ve Avrupa Şampiyonasından sildiğimiz İsviçre’ye adamak istedim. Paradan para kazanan bu sözde tarafsız küçük ülkeyi hiç sempatik bulmuyorum. Brüksel’in sokaklarında gördüğüm nakit kredi kavramını geliştiren bakkaldan bozma finans kurumu ile Türkler’in de bu alanda faaliyet göstermesi hoşuma gitti. Kimbilir bugün futbolda devirdiğimiz İsviçre’yi bir gün de bankalarımız ile deviririz.
