Kaldırımlara bazen hüzün çöker. Pazartesi akşamı mutfak penceremden yola ters yönden girip tam benim evin önüne park etmiş olan bir ambulans ile karşılaştım. Hemen aklıma tam karşı binada oturmakta olan dede ile babanne geldi. Ambulansın sireni çalışmıyordu ve bir görevli yavaş yavaş sedyeyi hazırlıyordu. Acil bir durum olmasa diye düşündüm. Ama sonra eğer acil bir durum yoksa acaba bir vefat mı söz konusu diye kuşkulandım. Neyse az sonra kapısı açılan evin içinden plastik bir sedyede dedecik göründü. Sanırım yakın zamanda göz operasyonu geçirmiş tek gözü bantlıydı ama nedense hastanelik olmuştu.
Kaldırımlara neyseki ölüm yansımamıştı Rue d’Albanie’de. Babaanne nedense kocasının yanına hiç gitmedi hastabakıcılar dedeyi plastik taşıma sedyesinden ambulansın içine taşıdıkları yataklı sedyeye koyup hazırlarlarken. Ama hafif panikliydi zavallı kadın ve neyseki yanında bir teyze destek oluyordu. Üzerinde sadece bir şort ve gömlek olan dedenin kimlik kartını görevliye verdiler ve bana sosyal devletin nasıl işlediğini bir kez daha kantılarcasına evlerine döndüler. Dedecik tek başına hastanenin yolunu tuttu ambulans ile. Dün garajdan çıkarttıkları araba ile babanne ve teyze sanırım hastaneye dedeyi ziyarete gittiler.
